In Memoriam: Patriarch Mesrob Mutafyan

Պոլսոյ Պատմական Պատրիարքական Աթոռը իր աննման Գահակալը կորսնցուց:
Պատրիարք Հայրը, նուիրեալ եկեղեցական մը, պատգամներ եւ քարոզներ խօսող հոգեւորական մը չէր
միայն:
Մեսրոպ Սրբազանի եկեղեցին միմիայն պատեր, կանթեղներ, մոմեր կամ շարականներ չէին նշանակեր:
Անոր եկեղեցին իր ժողովուրդն էր:
Պոլսահայ համայնքին սրտին կը խօսէր: Այո՛, ընտիր քարոզիչ մըն էր: Իր բոցավառ քարոզները մեծ
ոգեւորութեամբ դեռ կը յիշուին: Բայց ասկէ աւելին ունէր: Ան կը ջանար համայնքային կեանքը
վերակենդանացնելու:
Մեսրոպ Պատրիարքին գահակալութեան շրջանը Պոլսահայ համայնքին ամենափայլուն շրջաններէն
մէկը եղաւ: Ան մշակութային եւ ընկերային կեանքը բոցավառեց: Պոլսահայ ժողովուրդը միշտ իր քով
Մեսրոպ Սրբազանը ունենալու, մօտիկ զգալու բախտն ու պատիւը ունեցաւ:
Պոլսոյ Պատրիարքին ցուպը միշտ ծանր եղած է եւ Պոլսոյ քաղաքական մթնոլորտը միշտ փոթորկալից:
Մեսրոպ Սրբազանը ամենամեծ բաժինը առաւ այս ծանրութենէն: Նոյնիսկ իր գահակալութենէն ալ
առաջ:
Համայնքային խնդիրները մէջտեղ դնելու, եւ երկխօսութեան ճամբաներ ստեղծելու նպատակով
Թրքերէնով նոր թերթ մը հրատարակելու գաղափարը առաջին անգամ Պատրիարքարանի երդիքին տակ
յղացաւ եւ տարի մը վերջ «Ակօս» շաբաթաթերթը իր առաջին թիւով ծնունդ առաւ:
Այդ թիւին գրողներէն մէկն էր ինքը: Սուրբ Զատիկի նախօրեակն էր: Յարութիւն առնելու մասին գրած
էր: Իրօք, կարծես Պոլսահայ համայնքը Յարութիւն առած էր Ակօսով:
Մեսրոպ Պատրիարք ՝ առանց վհատելու մեծ ջանք թափեց թէ համայնքային իրաւունքները եւ թէ
ժողովուրդին հոգեւոր արժէքները բարձր պահելու համար:
Ազգային դպրոցներէն մէկուն շրջանաւարտութեան խրախճանքին երիտասարդներուն կը խօսէր
հետեւեալը.
«Գիտե՛մ, հիմա ինձմէ կը սպասէք որ ձեզի «Աշխատասէր եղէ՛ք» «Ազգասէր եղէ՛ք», «Կրօնասէր
եղէ՛ք…» ըսեմ, բայց ո՛չ… կ'ըսեմ անշո՛ւշտ, բայց առաջ լաւ մարդ եղէ՛ք: Եթէ չըլլաք միւսները չէք
կրնար. սիրեցէ՛ք մարդ արարածը, այն ատեն արդէն ըսելէ թէ դուք Աստուծոյ ծառայած էք»:
Մեսրոպ Սրբազան ուսեալ եւ նուիրեալ եկեղեցական մը ըլլալէ առաջ՝ կատարեալ մարդ մըն էր:
Սրբազանը միշտ պիտի ապրի մեր հոգւոյն ներքեւ: Իր ազնիւ յիշատակը պիտի մնայ անթառամ:
Լոյսերու մէջ պառկի: